Na dan 14. oktobra 1872. godine, u Nadalju, rodio se Momčilo Tapavica, čovek čiji će život spojiti sportsku hrabrost i umetničku estetiku. Od malih nogu pokazivao je neustrašivost i snagu, a njegova radoznalost vodila ga je daleko iz rodnog kraja. Gimnaziju pohađa u Novom Sadu, a posle 1891. postaje stipendista Matice srpske u Budimpešti, gde studira arhitekturu u Visokoj tehničkoj školi, usavršavajući talenat za gradnju i prostorni dizajn.
Tapavica je bio čovek dela i odlučnosti. Budimski episkop Lukijan Bogdanović mu poverava projekat vladičanskog dvora u Sentandreji, a on se suočava sa političkim preprekama i sukobima u Novom Sadu. Njegova liberalna uverenja dovode do konflikata sa radikalima, što kulminira dvobojem sa advokatom Brankom Ilićem i fizičkim obračunima sa Jašom Tomićem – sve u vreme kada je umetnost i gradnja bila blisko isprepletena sa politikom.
Momčilo je bio i sportski velikan. Na Prvim olimpijskim igrama u Atini 1896. godine, kao jedan od 13 članova mađarskog olimpijskog tima, zauzeo je treće mesto u tenisu. Povreda ga je sprečila da se takmiči u atletici kako je planirao, ali mu hrabrost i snaga tela omogućavaju da osvoji peto mesto u dizanju tegova sa dve ruke i četvrto mesto u rvanju. Svedoci su ga opisivali kao kršnog, snažnog momka, čiji su mišići bili u stanju da nose teške terete i optegnu gardističke uniforme, ali koji je i intelektom nadvisio svoje vršnjake kao diplomirani arhitekta.
Nakon olimpijskog uspeha, Tapavica se potpuno posvećuje arhitekturi. Na poziv kralja Nikole I odlazi u Crnu Goru, gde gradi Nemačku ambasadu i Državnu banku na Cetinju, hotel Boku u Herceg Novom i porodičnu kuću u Bijeloj. Njegova najreprezentativnija zgrada ostaje Matica srpska u Novom Sadu, koja i danas svedoči o njegovoj viziji i talentu.
Tokom Prvog svetskog rata odlazi u Austrougarsku, prolazi kroz Rim i Lozanu i dolazi u Maroko, gde vodi geodetska merenja u Rabatu. Međuratno vreme provodi u Novom Sadu, vodeći svoj projektni biro i doprinoseći melioraciji Srema. Drugi svetski rat zatiče ga u Novom Sadu, a poslednje godine života provodi u Poreču, obnavljajući ratom razoreni grad. Umro je 10. januara 1949. godine u 76. godini i sahranjen je u Puli.
Iako se više nije aktivno bavio sportom, Tapavica je ostao rekreativni sportista – veslao je i gimnastikao, a bio je član veslačkog kluba Danubijus u Novom Sadu. Njegova porodica nastavlja sportsku tradiciju u Herceg Novom, sa sinom Mirkom kao golmanom vaterpolo kluba Jadran i ćerkom Jasnom kao jednom od prvih teniserki u gradu.
Momčilo Tapavica ostaje upamćen kao prvi olimpijski nosilac medalje sa prostora Balkana, kao arhitekta koji je oblikovao i ulepšao gradove i kao čovek koji je svoj život proživeo sa istom snagom i rešenošću kojom je podizao tegove na Olimpijskim igrama.
